Een enerverende avond

Enerverend is ontleend aan het Franse énerver (‘op de zenuwen werken’). De oorsprong van het woord ligt in het Latijn: enervare betekent ‘verzwakken, verlammen’.

Volgens de website van Onze Taal kan het zowel ‘opwindend’ als ‘prikkelbaar makend’ betekenen.

Volgens mij kenmerkt dit woord goed een avond begin april van het jaar 2013, vorige week donderdag welteverstaan.

Het is kwart voor 7. Voor de verandering pak ik mijn fiets uit het huis (hij staat nog binnen, omdat ik niet door het zand wil baggeren naar de schuur) en buiten stappen net buren in de auto van de buurvrouw. We zien elkaar even later bij het Arte College in het Europakwartier voor een informatieavond georganiseerd door de mensen van het Ibba-project om meer te vertellen over het mandelig gebied, de gezamenlijke binnentuin.

Allereerst volgt een korte presentatie van de organisator en de regels die zijn bedacht. Al snel blijken meer mensen het niet helemaal eens te zijn met de opzet van het plan. Er zijn veel vragen over waarom bepaalde dingen zijn besloten waar geen inspraak (meer) op is. De informatie van de jurist na de eerste spreker maakte het niet mooier, een bij mij alweer vergeten presentatie eerlijk gezegd. Ik zou niet weten wat zij er aan toe heeft gevoegd.

Hierna kwam de stadsplanoloog aan de beurt. Hij vertelde graag wat zijn ideeën waren voor het ontwerpen van de woonerf zoals ons wijkje officieel genoemd mag worden. Dit vond ik interessant om te horen, maar een beetje laat. Ik bedoel, we zijn al 2 jaar bezig met het ontwerpen van het huis en dan hoor je wat het idee achter de wijk was. Als je dit 2 jaar geleden te horen had gekregen, dan gaf dat toch een beter beeld en gevoel bij het geheel? Dan was het al gaan leven voor er überhaupt een eerste paal was geslagen. Het was voor deze man wel zielig om te zien dat juist met hem de discussie is aangegaan over bepaalde onderdelen van het ontwerpplan. Daar was hij helemaal niet voor naar deze avond gekomen, denk ik zo.

Kijk, iedereen wilt graag dat er genoeg parkeerplekken zijn, er geen struiken voor zijn raam in de zijmuur staan en dat het haagje voor zijn deur wordt bijgehouden door de gemeente. Allemaal logische vragen, maar niet iets om er op zo’n avond over te hebben. De plannen zijn nou eenmaal al gemaakt, daar valt weinig meer aan te doen. Leermomentje voor de organisatie, hopelijk.

Na de presentaties werden de bewoners van de huizenblokken die samen een mandelig gebied moeten gaan inrichten, bij elkaar gezet. Ik val onder blok B, een totaal van 17 huizen. Een deel van de bewoners ken ik al, maar nog niet iedereen. Dit volgde in de minuten erna vanzelf.

Zonder een centrale aansturing van een groep, loopt het altijd uit op een kippenhok. Dat weet ik uit werkervaring, maar dat snapt eigenlijk iedereen wel. Helaas op deze avond was die sturing er niet vanuit Ibba. Na een wat rommelig begin van half zichzelf aan elkaar voorstellende buren, spraken we maar alvast af dat er twee aanspreekpunten zijn. Een van hen heeft kennis van het oprichten en besturen van een VvE (Vereniging van Eigenaren), welke ook moet komen voor dit stukje binnentuin. Dat was echter alles wat er op die avond goed ging. Op het uitwisselen van e-mailadressen na.

Plotseling werd door iemand geroepen om de tuin aan beide zijden af te sluiten. Ergens kwam daar waarschijnlijk bij iemand een visueel beeld naar boven dat daarmee een gevangenis werd gecreëerd. Nee, niet echt ideaal, maar wel veilig voor jonge kinderen, waarvan we er enkele hebben of gaan krijgen in het blok. (Niet van ondergetekende trouwens.) Het was alsof op dat moment de bom losbarstte, want de binnentuin afsluiten dat mocht echt niet gebeuren en daar was men ook radicaal op tegen. Een paar bijzondere minuten volgde.

Even leek het alsof dit helemaal geen buren zouden gaan worden die een gezamenlijke tuin gaan inrichten. Het begon echt nu al op een drama uit te lopen door de heftige manier van communiceren tegen (absoluut niet mét) elkaar. Mede doordat meermalen werd geroepen de ruimte van dit gebied bij de eigen tuinen te betrekken. Deze extra meter is volgens de officiële regels pas na 5 jaar beschikbaar, als het gebied mag worden herverdeeld onder unaniem besluit van alle bewoners. Naar mijn eigen mening is het er over hebben op dit moment zonde van de tijd. Zorg dat je er wat van maakt, je hebt er 5 jaar mee te doen.

Tientallen minuten later, nadat iedereen was gekalmeerd en de meeste buren op huis aan gingen, werd er nog wat nagepraat. Even later ook voor de deur in de straat. We kwamen tot de conclusie dat dit niet de avond is geworden waar menigeen op had gehoopt, er van vele kanten tekortkomingen waren en we het er nog eens rustig over moeten hebben. De twee verantwoordelijken maken binnenkort een afspraak om de oprichting van de VvE officieel te maken en ondertussen proberen ze bij de buren te inventariseren wat eigenlijk hun ideeën zijn over het mandelig gebied zonder daar gelijk over in discussie te gaan. Dat ik daar zelf ook aan mee ga doen is niet van belang, dat maakt wel dat ik iedereen via deze weg weer goed op de hoogte kan houden.

De avond werd goed afgesloten bij een van de buren binnen. Dat het niet met een uurtje klaar was en het tot na middernacht duurde voor men weer thuis was, incluis ikzelf, dat valt te raden.

1 antwoord naar “Een enerverende avond”

  1. Yvette schreef:

    Hoi, het lijkt erop alsof het hele idee achter Ibba, samen aan een buurt bouwen, alleen maar averechts werkt. Het zet buren tegen elkaar op, in plaats van dat Ibba ze verenigt. Jammer om te lezen dat dit ook hier een beetje het geval was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *