Een enerverende avond

Enerverend is ontleend aan het Franse énerver (‘op de zenuwen werken’). De oorsprong van het woord ligt in het Latijn: enervare betekent ‘verzwakken, verlammen’.

Volgens de website van Onze Taal kan het zowel ‘opwindend’ als ‘prikkelbaar makend’ betekenen.

Volgens mij kenmerkt dit woord goed een avond begin april van het jaar 2013, vorige week donderdag welteverstaan.

Het is kwart voor 7. Voor de verandering pak ik mijn fiets uit het huis (hij staat nog binnen, omdat ik niet door het zand wil baggeren naar de schuur) en buiten stappen net buren in de auto van de buurvrouw. We zien elkaar even later bij het Arte College in het Europakwartier voor een informatieavond georganiseerd door de mensen van het Ibba-project om meer te vertellen over het mandelig gebied, de gezamenlijke binnentuin.

Allereerst volgt een korte presentatie van de organisator en de regels die zijn bedacht. Al snel blijken meer mensen het niet helemaal eens te zijn met de opzet van het plan. Er zijn veel vragen over waarom bepaalde dingen zijn besloten waar geen inspraak (meer) op is. De informatie van de jurist na de eerste spreker maakte het niet mooier, een bij mij alweer vergeten presentatie eerlijk gezegd. Ik zou niet weten wat zij er aan toe heeft gevoegd.

Hierna kwam de stadsplanoloog aan de beurt. Hij vertelde graag wat zijn ideeën waren voor het ontwerpen van de woonerf zoals ons wijkje officieel genoemd mag worden. Dit vond ik interessant om te horen, maar een beetje laat. Ik bedoel, we zijn al 2 jaar bezig met het ontwerpen van het huis en dan hoor je wat het idee achter de wijk was. Als je dit 2 jaar geleden te horen had gekregen, dan gaf dat toch een beter beeld en gevoel bij het geheel? Dan was het al gaan leven voor er überhaupt een eerste paal was geslagen. Het was voor deze man wel zielig om te zien dat juist met hem de discussie is aangegaan over bepaalde onderdelen van het ontwerpplan. Daar was hij helemaal niet voor naar deze avond gekomen, denk ik zo.

Kijk, iedereen wilt graag dat er genoeg parkeerplekken zijn, er geen struiken voor zijn raam in de zijmuur staan en dat het haagje voor zijn deur wordt bijgehouden door de gemeente. Allemaal logische vragen, maar niet iets om er op zo’n avond over te hebben. De plannen zijn nou eenmaal al gemaakt, daar valt weinig meer aan te doen. Leermomentje voor de organisatie, hopelijk.

Na de presentaties werden de bewoners van de huizenblokken die samen een mandelig gebied moeten gaan inrichten, bij elkaar gezet. Ik val onder blok B, een totaal van 17 huizen. Een deel van de bewoners ken ik al, maar nog niet iedereen. Dit volgde in de minuten erna vanzelf.

Zonder een centrale aansturing van een groep, loopt het altijd uit op een kippenhok. Dat weet ik uit werkervaring, maar dat snapt eigenlijk iedereen wel. Helaas op deze avond was die sturing er niet vanuit Ibba. Na een wat rommelig begin van half zichzelf aan elkaar voorstellende buren, spraken we maar alvast af dat er twee aanspreekpunten zijn. Een van hen heeft kennis van het oprichten en besturen van een VvE (Vereniging van Eigenaren), welke ook moet komen voor dit stukje binnentuin. Dat was echter alles wat er op die avond goed ging. Op het uitwisselen van e-mailadressen na.

Plotseling werd door iemand geroepen om de tuin aan beide zijden af te sluiten. Ergens kwam daar waarschijnlijk bij iemand een visueel beeld naar boven dat daarmee een gevangenis werd gecreëerd. Nee, niet echt ideaal, maar wel veilig voor jonge kinderen, waarvan we er enkele hebben of gaan krijgen in het blok. (Niet van ondergetekende trouwens.) Het was alsof op dat moment de bom losbarstte, want de binnentuin afsluiten dat mocht echt niet gebeuren en daar was men ook radicaal op tegen. Een paar bijzondere minuten volgde.

Even leek het alsof dit helemaal geen buren zouden gaan worden die een gezamenlijke tuin gaan inrichten. Het begon echt nu al op een drama uit te lopen door de heftige manier van communiceren tegen (absoluut niet mét) elkaar. Mede doordat meermalen werd geroepen de ruimte van dit gebied bij de eigen tuinen te betrekken. Deze extra meter is volgens de officiële regels pas na 5 jaar beschikbaar, als het gebied mag worden herverdeeld onder unaniem besluit van alle bewoners. Naar mijn eigen mening is het er over hebben op dit moment zonde van de tijd. Zorg dat je er wat van maakt, je hebt er 5 jaar mee te doen.

Tientallen minuten later, nadat iedereen was gekalmeerd en de meeste buren op huis aan gingen, werd er nog wat nagepraat. Even later ook voor de deur in de straat. We kwamen tot de conclusie dat dit niet de avond is geworden waar menigeen op had gehoopt, er van vele kanten tekortkomingen waren en we het er nog eens rustig over moeten hebben. De twee verantwoordelijken maken binnenkort een afspraak om de oprichting van de VvE officieel te maken en ondertussen proberen ze bij de buren te inventariseren wat eigenlijk hun ideeën zijn over het mandelig gebied zonder daar gelijk over in discussie te gaan. Dat ik daar zelf ook aan mee ga doen is niet van belang, dat maakt wel dat ik iedereen via deze weg weer goed op de hoogte kan houden.

De avond werd goed afgesloten bij een van de buren binnen. Dat het niet met een uurtje klaar was en het tot na middernacht duurde voor men weer thuis was, incluis ikzelf, dat valt te raden.

We zijn weer 2 maanden verder

De tijd gaat snel. Zo heb je alleen een kaal stukje grond en een jaar later zit je in een volgestouwd huis waar je dagelijks in leeft. Zaterdag is het pas een jaar geleden dat ik de akte bij de notaris heb getekend.

Sinds mijn laatste blog is er ook weer een hoop gebeurd. Eigenlijk teveel om op te noemen, ik zal proberen het interessant te houden.

Allereerst is de stucadoor geweest voor het spuitwerk her en der op de plafonds. Over een bepaalde plek ben ik niet tevreden, maar het lijkt binnen de grenzen van toelaatbaarheid te vallen dus ik laat het er bij zitten. Enkele weken later werd de kraan in de keuken en een deurpaneel vervangen door de monteur van Bruynzeel welke beiden verkeerd waren geleverd. Er is een installateur voor een extra stopcontact gekomen, want de vloerverwarming kende nog geen aansluiting. Logisch dat het dan koud blijft in de woonkamer…

De man voor de kozijnen heb ik ook weer een paar keer gezien, gezellig. Beetje jammer dat de fabriek iedere keer een verkeerd onderdeel levert. Dit is nog een opleverpunt wat nog niet gereed is helaas. De slechte weersomstandigheden waren voor de schilder ook niet echt ideaal om aan de slag te gaan. Hopelijk zie ik die binnenkort weer even, dan is de voorkant af en kan ik daar een goede foto van plaatsen. Daar is wel een punt voor de aannemer bijgekomen, want de buitenkant van de houten voordeur ‘golft’. Alsof het door de regen- en sneeuwstormen is kromgetrokken.

Zelf heb ook nog zo af en toe eens wat gedaan. Beetje laminaat leggen op de eerste en tweede verdieping met m’n vader, beetje schilderen als ik een keer zin heb. Kasten plaatsen in kamers die gereed zijn en inruimen. Lekker wat verhuisdozen opruimen en dingen kunnen vinden. Eindelijk.

Voor de inrichting is er inmiddels een nieuw bed gekocht. De prijs is verdrievoudigd ten opzichte van de eerdere ‘aanbieding’, maar dat slaapt ook veel beter. Hoop ik. Nog ongeveer 3 weken slapen op mijn oude bed. Afgelopen weekend heb ik daar een zweefdeurkast bij gekocht voor in de slaapkamer. Groot genoeg voor mij alleen. Het bed trouwens niet..

Dan blijft over de raamdecoratie. Beneden worden dat stoffen lamellen. Op zolder komt niets, ik wil dat lekker licht en open houden. Op de eerste verdieping weet ik het echter nog niet. De vouwgordijnen hebben net een verkeerde afmeting of zijn niet mijn kleur. Blijft lastig.

Wist je trouwens dat, nu het langer licht is en steeds beter weer wordt, je vaker naar buiten gaat? En zo zie je je buren ook nog eens. Bij voorbeeld op een informatieavond voor de gezamenlijke binnentuin. En dan kom je eens bij elkaar over de vloer. Erg gezellig, dat worden vast heel leuke (zwoele?) zomeravonden.

Over de beruchte donderdagvond waar het mandelig gebied is uitgelegd valt een hoop te zeggen, maar dat doe ik hier niet. Ten eerste is er al genoeg over gesproken met buren onderling. Daarnaast moet je vooruit denken en niet stil blijven staan bij wat er is gebeurd. En terwijl ik dit tik bedenk ik me dat het wel leuk voor later is als het toch opgeschreven is. Nog even over nadenken dan.

Tot slot zijn de eerste buren met hun tuin van start gegaan. Mijn directe buurman heeft al een schutting uitgezocht en die wil hij volgende week al plaatsen. Ik hoef alleen te betalen, zo lui als ik ben heb ik dat direct geaccepteerd. Nu moet ik nog bedenken wat er in de tuin moet komen. Alleen tegels is wel saai, maar alles wat geen tegel is moet je onderhouden. Dan heb ik ook nog een voortuin én een dakterras. Help!

Voorlopig was dit het wel weer even. De regelmaat van berichten plaatsen neemt af, maar dat is het huis ook bijna. Ooit komt er nog wel een soort van housewarming, tegen die tijd meld ik me wel weer. Sowieso is iedereen altijd van harte welkom. Parkeren vooraan de straat graag!

Een dikke maand later

Er gebeurt een heleboel in een maand. Verhuizen, klussen, wennen aan m’n nieuwe woning. Ik wilde niet ophouden met dit weblog bijhouden, maar ik had er eventjes niet heel veel zin meer in. Tot nu. In dit blog zal ik een overzicht geven van de afgelopen 5 weken sinds de oplevering van mijn nieuwe huis.

Verhuizen

Het begon die vrijdag eigenlijk niet direct. Na de oplevering en afronding van het papierwerk heb ik in m’n oude huis wat ingepakt en opgeruimd en alvast wat adreswijzigingen doorgegeven. Ik had nogal wat dozen en goed te tillen spullen klaar staan. Die heb ik in een tig autoritten zelf verhuisd de dagen er na tot aan de kerst. De tweede (kleinste) slaapkamer werd mijn opslag.

Kerst werden 2 dagen waarin ik het wat rustiger aan deed, maar wel weer met inpakken en alvast schoonmaken. Uitrusten na de stress van de oplevering, dat vooral. Een beetje plannen en aanvoelen wat je de komende maand regelmatig nodig zou kunnen hebben moet op dat moment wel in je bloed zitten. Zo moet je niet een overhemd inpakken in een doos die helemaal achteraan staat en waar je niet bij kunt als je ‘m nodig hebt. Als dat goed gaat merk je helaas wel hoeveel spullen je toch nog in je eentje hebt. Ik dacht aan 20 verhuisdozen meer dan genoeg te hebben, maar 7 jaar in een huurhuis leverde veel meer spullen op.

De donderdag na kerst kwam m’n vader wat meubels uit elkaar halen. Dan konden we vrijdag vroeg beginnen met verhuizen. Zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagochtend half 10 zijn we met z’n vieren, heb ik een grote bestelbus gehuurd en zijn we klaar om alles VIER verdiepingen naar beneden te sjouwen. Je zou zeggen ‘gelukkig’ is het naar beneden, maar je gaat het wel voelen. Dat merkte ik althans wel de volgende dagen. In twee ritten was het meeste werk gedaan. Grote spullen, zoals de koelkast, bankstel, diverse kasten, losse onderdelen van kasten en het bed, nog meer verhuisdozen, matrassen en wat-al-niet-meer waren over. In de derde rit lagen oude meubels die mijn zusje van mij wilde overnemen, de rest kon ik zelf ook wel tillen. ’s Avonds voor de hele club eten besteld en de avond bij m’n vader doorgebracht. Vrijdag was de eerste nacht dat ik in mijn nieuwe huis sliep. Op een geïmproviseerd bed van een matras bovenop een luchtbed viel ik moe, met spierpijn, snel in slaap.

Zaterdagochtend was het nog allemaal erg wennen. Wakker worden in een onbekende omgeving en ga dan mar op zoek naar je douchegel en je tandenborstel. Daar had ik allemaal aan gedacht, want ik had een sporttas ingepakt met kleding en dat soort spullen voor 2 dagen. Dan zou ik tijd hebben om de rest op te zoeken. Na gewoon ontbijten, ik had al m’n koelkast en eten verhuisd, reed ik terug naar het huurhuis. De laatste spullen verhuizen, lampen verwijderen, schoonmaken, etc. Maar niet te lang, het nieuwe huis is nu veel leuker om in te verblijven! Dat valt trouwens nog niet mee, want er hangt nog geen lamp en het is nog erg rommelig. De kookplaat en koelkast zijn bereikbaar, maar als je niet alle pannen direct tot je beschikking hebt is het lastig om uitgebreid te koken.

Zondag werd de tot dan toe vervelendste dag. Met de nieuwe bewoonster had ik al afgesproken dat ze de vloeren (zeil en laminaat) over mocht nemen voor een bepaald bedrag, maar dan moet je dat wel verantwoorden naar de woningbouwvereniging door een contract te overleggen. En als je dat niet doet, dan moet alles er gewoon uit. Als de nieuwe bewoonster dus geen contact met je opneemt, moet je alles uit de woning verwijderen en afvoeren. Zal je net zien dat die ambtenaren bij de reinigingsdienst niet op zondag werken. Ook na deze dag kwam ik terug in een donker huis. Tijd dus om wat lampen te plaatsen die ik in m’n eentje kon ophangen.

Op oudjaarsdag was de oplevering van mijn huurhuis. Was ik daarvoor nog bang dat er een opmerking volgde over het weghalen van de vloeren, die kreeg ik niet. In 5 minuutjes liepen we door de woning en werd de handtekening gezet. Voor het laatst trok ik de deur van de Cinemadreef 120 achter mij dicht en kon er een nieuw leven op 20 minuten rijden beginnen.

Alles nieuw

Maandag en dinsdag, oud & nieuw, werden dagen van opruimen. Als je op 2 januari nieuwe meubels geleverd krijgt, moet daar wel ruimte voor zijn. Dus de slaapkamers werden nog voller gestopt met dozen en allerlei delen van kasten die ik zelf naar boven kon tillen. Beneden, in de keuken, stond de koelkast, een kast met losse spullen en de kookplaat, een bureau, het (oude) bankstel en nog een kast. Tussendoor heb ik uiteraard ook de jaarwisseling gevierd en bij thuiskomst in de straat zag ik dat daar een goed feestje had plaatsgevonden. Wellicht dat komend oud & nieuw een leuk straatfeest wordt!?

Op de dag van de levering was het niet druk in de straat. De vrachtwagen kon makkelijk bij mijn huis, alleen stond de straat nog niet in het navigatiesysteem. De hoek van de Castorstraat en Saturnussingel kende hij wel. Alhoewel ik wel een keus had gemaakt voor een bepaalde kleur van het stof en leer, is het altijd afwachten hoe dat op jouw specifieke bankstel en eetkamertafel er uit ziet. Het eerste wat opviel was de grootte. Het bankstel, de dressoirkast. Het was groter dan het er in de winkel uit zag. Maar het ziet er geweldig mooi uit en zit heerlijk!

Enkele maanden geleden had ik trouwens verteld dat ik een bed heb besteld bij Groupon. Die gaat niet door. Groupon als tussenhandelaar is een beetje erg onbetrouwbaar in dit soort grote goederen. Afgelopen weken heb ik weer gezocht, maar dat is nog niet zo eenvoudig. Kleur, formaat, type boxspring, type topmatras, de kwaliteit en tegen welke prijs? Misschien binnenkort meer hierover..

Koken deed ik, sinds ik in mijn nieuwe huis sliep, met wat er beschikbaar was. Een eitje bakken, brood smeren, Cup-a-Soup klaar maken en een magnetronmaaltijd opwarmen waren geen probleem. Ik keek uit naar de nieuwe keuken, met inbouwapparatuur en genoeg kasten om alle keukenspullen kwijt te kunnen. Vlak voor de levering van de keuken moest er ook weer ruimte worden gemaakt op de benedenverdieping. Het bankstel moest naar buiten, omdat hij niet door het trapgat naar boven kan. Ik hield 3 bij 2 meter over om alle onderdelen van de nieuwe keuken op te laten slaan. Net genoeg, bleek later.

De ochtend van de levering, een vrijdag. Buurman belt aan en vraagt of ik de auto weg kan zetten, omdat zijn keuken wordt geleverd. Dat is toevallig, zeg ik hem, de mijne ook. Makkelijker kon het eigenlijk niet, Bruynzeel mocht 3 keukens naast elkaar leveren in een doodlopende straat. Helaas, zo simpel liep het niet. Die ochtend bedacht iemand aan het begin van de straat dat hij zijn auto wel ietsjes meer richting de straat kon parkeren én was er al een mannetje ingepland om wat werkzaamheden uit te gaan voeren aan het riool van he thuis daar precies tegenover. De vrachtwagen kon er dus niet langs en het bellen van de politie in zo´n soort situatie helpt ook niet. De gemeente Almere heeft daar ook zo zijn ideeën over, maar die zijn niet echt uitvoerbaar in de sneeuw. Het werd uiteindelijk wachten op de rioolman.

Vervelend genoeg was er bij de buurman iets niet goed gegaan in de betaling van de keuken, of de communicatie daarover. Zijn keuken zou niet worden geleverd vandaag en het kostte flink om een nieuwe afspraak te plannen. Hij was sportief genoeg om te helpen bij het uitladen van de andere keukens. Een goede buur …

Daar stond hij dus, het hele weekend, ingepakt, maar kon nog niet worden gebruikt. Nog héél even afwassen in de badkamer en weer eens brood smeren. Dan wordt het maandag en komt er een keukenmontagemannetje. Hij zou de hele dag bezig zijn en ik kon ieder uur de opbouw volgen. Tot het moment kwam dat de combimagnetron en kraan geplaatst waren. Deze zijn niet goed! Dus gelijk maar even bellen en het zou worden uitgezocht. Later zou Bruynzeel reageren dat er een fout is gemaakt die men niet kon verklaren. Beide onderdelen zijn gewoon uit voorraad leverbaar en hoe die dan op de bestelling zijn terechtgekomen was een compleet raadsel. Inmiddels is daar ook een nieuwe afspraak voor gemaakt. Net als voor het omwisselen van een deurpaneel, waarvan ik later het verschil in patroon opmerkte. Die avond van de montage heb ik gebruikt om de keuken in te ruimen. Blijk je toch weer alles net aan kwijt te kunnen.

Een verkeerde kraan of fout deurpaneeltje vond ik nog niet eens het ergste. De monteur kon de kraan en vaatwasser niet aansluiten. De reden was te erg om te horen. De aannemer zou niet volgens tekening de afvoer hebben geplaatst en er mistte twee stopkranen. Dus ik had -nog steeds- geen water in de keuken en datgene waar ik naar verlangde, de vaatwasser, kon niet worden gebruikt. Direct toch de aannemer gemaild en aangegeven dat ik de dinsdag en woensdag een week later vrij zou vragen zodat hij dit kon laten oplossen. Blij als ik was met m’n nieuwe keuken, moest het daarom nog ruim een week duren voor ik er volledig gebruik van kon maken. De installateur van Koldijk Dekkers Lijnberg verlengde de afvoer, sloot het water aan en de vaatwasser waarna alles vlekkeloos werkte.

Opleverpunten

Zoals gezegd was blijkbaar de aansluiting voor de keuken niet volgens tekening. De aannemer heeft dat direct kunnen laten oplossen, maar dit was geen opleverpunt. Op die lijst stonden dingen als het afwerken van kozijnen, omwisselen van de douchekraan, spuitwerk op plafonds ivm vochtplekken. Op oudjaarsdag kwam de kozijnenman langs. Hij kon niet alles direct afwerken en moest nog een keer terugkomen, nadat zijn baas e.e.a. ook had gecontroleerd. Beetje overbodig bezoek op dat moment, als je het mij vraagt.

Tijdens de verdere vakantieperiode is er niemand geweest om iets op te pakken. Kans gemist van de aannemer, want nu moet ik extra vrij nemen. Uiteindelijk werd dat afgelopen dinsdag en woensdag. De installateur plaatste de thermostaatkraan, controleerde vermeende lekkage (het was water als gevolg van een niet perfecte afloop van de tegels in de badkamer) en zorgde voor aansluiting van de kraan en vaatwasser. Daarnaast werden er randen gekit op de trap, krasjes in diverse ramen weggewerkt door een specialist, een machine welke nog op zolder stond werd opgehaald, een uit de vloer stekende buis werd weggewerkt door in de vloer te hakken en de baas van de kozijnenman kwam langs om te kijken wat er nog gedaan moest worden. De kozijnenman neemt nog contact op om het op een (warmere) zaterdag op te pakken.

Morgenochtend komt de stucadoor langs voor het spuitwerk, hopelijk is hij snel klaar zodat ik op tijd naar m’n werk kan. Uiteindelijk is ook dan nog lang niet alles gedaan en zal ik misschien nog een keer vrij moeten nemen. Alle werkzaamheden aan de buitenkant worden pas gedaan als het meerdere dagen boven de 5 graden is, maar daar hoef ik niet voor aanwezig te zijn. Wordt zeker vervolgd..

Weer aan het werk

Ik dacht tijd genoeg te hebben om te verhuizen, klussen en van alles en nog wat in het huis te doen voor dat ik weer aan het werk zou gaan. Dat zou niet het geval zijn, merkte ik, dus ik besloot al snel in het nieuwe jaar de slaapkamerkast op te zetten. In m´n eentje hoort het niet te kunnen, maar het was mij wel gelukt. Hulde aan mezelf! Na het inruimen van de kast lag alle kleding binnen handbereik.

De dag na montage van de keuken was mijn eerste werkdag na 3,5 week vrij te zijn geweest. Dat was een lange periode en ik was uit het ritme van opstaan en naar het werk reizen, ik woon nu ook wat verder van het werk. Ik plande in om een half uur eerder op te staan.

Het is dinsdag 15 januari, de eerste sneeuwdag van 2013. Ik laat de fiets staan en neem de bus. De bushalte is dichtbij, aan het eind van de straat. Op weg daarheen glij ik uit. Ik ben blijkbaar op een stukje gestapt waar het erg glad is geworden door de paar auto´s uit de straat die er hadden gereden. Ik val achterover en krijg gelijk problemen met ademen. Ik heb geen last van schouders of iets anders, maar het voelt doodsbenauwd aan. Wat voor een val was dat? Ik sta op en buig voorover en hap naar lucht en langzaam kan ik weer normaal ademen. Ik zie wel de bus voorbij rijden en baal dat ik 10 minuten in de kou moet wachten. Lekker goed begin van de dag zo.

Een half uur na de val loop ik het kantoor binnen. Collega’s begroeten me hartelijk en vragen naar mijn ervaringen in mijn nieuwe huis. Het voelt nog als vertrouwd en vanouds aan, dingen die eens niet zijn veranderd de laatste tijd.

Klussen

Soms zou je kunnen denken dat ik alles laat doen. De keuken wordt gemonteerd, plavuizen zijn gelegd vlak voor oplevering, meubels afgeleverd, er was een bed besteld, ik kreeg een aanbod voor het laten stuccen van alle wanden in het hele huis en ik heb zelfs even nagedacht over het laten leggen van laminaat op de eerste verdieping en zolder. Uiteindelijk heb ik daar niet voor gekozen.

Nee, ik heb echt wel iets zelf gedaan in mijn vrije tijd. Samen met anderen, die dat blijkbaar nog leuker vinden om te doen dan ikzelf. Zo heb ik inmiddels wanden zo goed als geschilderd. Minimaal geschuurd, voorzien van voorstrijk (en ik heb over, reageer even als je interesse hebt) en een basislaag RAL 9010. De lange wand in de woonkamer kan er mee door, net als de trap en de hal. De zolder moet nog een tweede laag, evenals de slaapkamer en een korte wand in de woonkamer. Daarbij wil ik ook nog behangen, maar wanneer? Ik heb al genoeg verhalen gehoord over scheuren door het ‘werken’ van de muren in de eerste maanden na oplevering.

Verder is de trap nog niet geschuurd en geverfd. Verschillende stukken hout moeten ook nog. Er hangt nog nergens iets voor de ramen en zijn er vast nog allerlei kleine dingen te bedenken die een huis meer ‘af’ maakt.

Als je iemand anders dit allemaal vertelt, en daarbij ook dat je op slippers loopt wegens de betonnen vloer, vragen ze zich altijd af of je zo kan leven. Ik zeg altijd volmondig ja. Ik ben de enige die er last van heeft, niemand anders toch? De keuken werkt, het bankstel zit heerlijk, de badkamer is af, kleding binnen handbereik, alleen het slapen is niet ideaal. Dat luchtbed heb ik leeg laten lopen en ik gebruik oude matrassen als extra ondersteuning. Ik kijk zeker uit naar een lekker liggende boxspring.

Ben ik nog iets vergeten te noemen? Ja, vandaag hoorde ik in ene dat er water in het huis naar binnen druppelde. Het bleek uit de CO2-ventilatiemachine te komen. Van buiten naar binnen, via de machine op mijn wasmachine. Geen vervelende schade, wel iets voor de aannemer om komende weken op te lossen. En ik kreeg nog goed nieuws van de bouwbegeleider. Enkele facturen vielen lager uit waardoor het budget voor extraatjes hoger is. Zodra alle facturen zijn verwerkt betaalt Ibba mij een paar duizend euro uit. Dat kan dan weer mooi gebruikt worden voor de tuin over een paar maanden.

Tot slot kan ik melden dat mijn oude koelkast is verkocht, maar mijn oude bankstel nog niet! Dus heb je interesse, reageer hieronder.

Klussende buren

Er is weinig in huis te fotograferen, omdat de deur op slot zit. Morgen heb ik een afspraak en kan ik naar binnen. Dus er is nu even weinig te vertellen.
Wel was het een mooie gelegenheid om de klussende buren te spreken. Buurvrouw van naast mij had een heel klusteam ingeschakeld en de keuken werd geïnstalleerd, muren geverfd, lampen aangesloten. Drukke boel dus en goed verzorgd door buurvrouw zelf. Dat soort dingen zou ik nou altijd vergeten; koffie, koekjes, soep, toiletpapier..
Buurman op de hoek had ook een team van familie en vrienden bij elkaar geroepen voor allerlei klusjes. Net als buurvrouw hebben ze iemand die zelf de keuken in elkaar zet. Helaas laat ik het door ingehuurde lui doen en die willen vast niet tijdens kerst komen werken.
Al met al toch nog een aardige middag ideeën opgedaan en tips uitgewisseld. Nog een goede 3 weken en ik mag ook aan de slag. Je aanmelden als vrijwilliger mag altijd!

Drukke dierendagdonderdag

Het was een drukke dag vandaag. Direct na het werk een snelle blik op de bouwplaats om te zien hoe ver ze al zijn. De steiger staat, ik ben niet dichtbij geweest. De voorzijde heb ik ook niet gezien, omdat de bouwplaats erg modderig was door de regen en niet goed begaanbaar.

Hierna ben ik doorgereden naar Villa Arena, om precies te zijn Goossens Wonen. Ik had al een bezoek gebracht aan de vestiging in Nuenen (groot, mooi, thuiskomend vol met ideeën). Met een binnenhuisarchitecte heb ik nu een afspraak gepland van 3 uur, dat moest genoeg zijn, maar toch met een uur is uitgelopen. Echter is dat niet zonder reden geweest. Na het uittekenen van de plattegrond met de wensen, het tonen van wat referentiemateriaal (een tablet meenemen is erg handig) en een rondje door de winkel, laat de adviseuse mij diverse meubels en kleurcombinaties zien. Ik weet het, ze geeft het advies alleen om iets te kunnen verkopen, maar daar was ik ook voor gekomen.

Mijn tweede grote aankoop heb ik dan ook vandaag gedaan: een interieur voor de benedenverdieping. Een lijst aan nieuwe meubels helemaal afgestemd op mijn voorkeuren en ideeën. De eetkamertafel, vier leren eetkamerstoelen, hanglamp voor boven de tafel, een aangepast (uniek!) tv-dressoir, twee staande lampen (zelfde serie van de hanglamp), salontafel (in zelfde stijl als eettafel en tv-kast), leren fauteuil en uiteraard een leefhoek, zoals een hoekbank tegenwoordig heet. Foto hierboven is het model, die van mij is ook in stof, kleur is lichter grijs (past bij m’n haar, ha-ha).

Op de plavuizen (en minder belangrijk de gordijnen) na, is mijn benedenverdieping hiermee klaar. Wat een heerlijk gevoel gaf de handtekening. De uitwerking zoals ik nu heb besteld, in de combinatie van stof en leer en de grijs- en bruintinten, is wat ik wel in gedachte had, maar waarvoor ik geen zin had om bij allerlei winkels de meubels te bestellen. Het totaalbedrag mag dan boven budget zijn, maar dit wordt wel echt heel mooi!

Inmiddels was het al na 5en, maar ik moest nog eventjes geduld hebben. Ik wil een tv-dressoir waar een glazen deur in zit om de hifi-set erachter te kunnen zien. Dat is, behalve bij Ikea, niet verkrijgbaar in hoe ik het wil. Totdat ik de optie krijg dat bij te laten maken. Een fikse hap uit het budget is het wel (de hele kast, niet alleen de extra optie), maar dit verbeeld ik me nu al in als het mooiste meubelstuk van de kamer. Ok, op de bank na. De adviseuse belt het hoofdkantoor wat de mogelijkheden zijn en krijgt groen licht. Dan is het alleen nog even de officiële papieren tekenen en ben ik eigenaar geworden van een stel meubels.

Regenbuien, spitsuur en een goed half uur later arriveer ik bij Bendien/Wierenga voor een borrel met toekomstige buren die allemaal voor het architectenduo heeft gekozen. Uiteraard wordt er gepraat over de vertraging en welke keuzes iedereen heeft gemaakt. Of nog gaat maken. Adviezen en ideeën werden uitgewisseld met opvallend genoeg van iedereen een vrijwel dezelfde smaakvolle stijl. Huizen waar ik ook wel in wil wonen.

Gezellig en gastvrij als de dames zijn, werd de borrel drie kwartier later dan gepland afgesloten.

Thuis aangekomen, meet ik snel de breedte en diepte van mijn hifi-apparatuur op. Het past in de kast, maar het wordt wel krap. Ik ga er denk ik toch nog even een nachtje over slapen. Ondertussen heb ik alvast Smaakvol Almere geliket.

Bijijijna

Afgelopen woensdag heb ik van de aannemer een nieuwe planning gehad en ze gaan bijna weer beginnen. Woensdag 3 oktober staat de herstart gepland. Veel meer zal ik er niet over zeggen, maar dat de oplevering is uitgesteld tot eerste week van december en dit uiteraard teleurstellend is, zegt genoeg. Ik heb de teller aan de rechterzijde van de site eventjes aangepast.

Tot die tijd hou ik het bij nieuwe foto’s. In de straat is de eerste woning opgeleverd en de buren zijn al druk aan de slag om het huis bewoonbaar te maken. Inmiddels zijn de meeste steigers ook weer weggehaald en worden de verschillende gevels duidelijk zichtbaar. Enkelen zijn bijzonder, andere naar mijn mening saai. Het is nog even afwachten wat die van mij wordt…



Niets

Er is niets te melden. Ondanks dat ik een factuur van 66.000 euro in de brievenbus had liggen, is er weinig veranderd sinds de plaatsing van het casco. Of eigenlijk, ik zie er niets aan. Ze zullen vast een hoop hebben gedaan voor dat geld. Maar als je dan op de bouwplaats rondwandelt, dan ga je dus foto’s maken van de huizen van je toekomstige buren. Hoe zij er voor staan. En daar lijkt ook al niets veranderd te zijn.

Foto’s zijn afgelopen zaterdag gemaakt.


Ze zijn begonnen!

Vanmorgen was het zover. De dag dat ze zichtbaar gaan beginnen aan mijn huis. Nou ja, op de riolering na dan. Bij aankomst, duidelijk geen bouwvakkerstijd om kwart over 9, lag de cementen vloer er al in. Na een loopje door mijn toekomstige keuken en woonkamer, kwam er in de verte een vrachtwagen aanrijden. Met mijn wandjes. Dat ze zo vroeg (lees: voor mijn belevenis, nogmaals ik ben geen bouwvakker) zouden komen had ik niet verwacht. Dus eventjes een paar minuten langer blijven kijken, foto’s maken en de eerste wand geplaatst zien worden gaf wel een kick.

Bij terugkomst in de keet van Adenbo, wat Maarten ontzettend netjes heeft geregeld daar, bleek hij een afspraak te hebben met een -voor mij tot dan toe nog onbekende- medebewoonster. Zo leer je iedere keer weer meer buren kennen. Het is altijd goed om elkaar op de hoogte te houden van de laatste nieuwtjes, tips en valkuilen waar een ander wellicht al is ingetrapt.

Kortom: een goed begin van een heerlijk zonnige dag en voor een prachtig huis!

De vrachtwagen had een klein beetje moeite met de klinkers, maar niet met de draai in onze smalle straat…

Eerste markt, meer woningen

Gisteren was de eerste keer dat ik zag dat er een markt was in Almere Poort. De kaasboer, de visboer en de Vietnamese loempiakraam zijn de eersten die zich wagen aan wat nu nog niets voorstelt. Goed om te zien dat dit straks het gezellige centrum van Poort gaat worden!

Daarnaast is ook duidelijk te zien dat de aannemers er zin in hebben. Mijn buren hebben de benedenverdieping klaar. Ook in blok 4 is begonnen met een blokkenhuis.